يكي از پر سرعت ترين ستاره هائي كه تا بحال توسط دانشمندان مشاهده شده فرضيه هاي موجود در مورد علت سرعت خيره كننده خود را به چالش كشانده است. 

 

اين گلوله توپ كيهاني كه يك ستاره نوتروني به نام RX J0822-4300  است توسط رصد خانه پرتو ايكس چاندراه كشف شد.

دانشمندان با استفاده از مشاهدات 5 ساله چاندرا نشان دادند كه اين ستاره سركش با كج كردن مسير خود در حال دور شدن از Puppis  است. Puppis  بقاياي ابر نواختري است كه حدود 2700 سال پيش لز انفجار يك ستاره بجاي مانده است.  اين ستاره نوتروني با سرعتي حدود چهار و هشت ميليون كيلومتر در حال خارج شدن از كهكشان راه شيري است.  

ادامه نوشته

برای نخستین بار، تلسکوپی زمینی جو سیاره‌ای فراخوشیدی را بررسی کرد

 
اخترشناسان دانشگاه تگزاس، با استفاده از تلسکوپ هابي-ابرلي موفق شدند براي نخستين بار جو سياره‌اي فراخورشيدي را با استفاده از تلسکوپي زميني بررسي کنند.
 
 
ستاره‌شناسي از دانشگاه تگزاس با استفاده از تلسكوپ «هابي- ابرلي»(Telescope Hobby Eberly) موفق به شناسايي جو يك سياره فراخورشیدی شد. نتيجه‌ي اين تحقيق در شماره‌ي آينده نشريه «مقالات اخترفيزيكي» (Astrophysical Journal Letters) منتشر خواهد شد.
تلسکوپ هابي-ابرلي

تلاش بسيار به منظور نخستين نشانه‌های وجود سيارات در اطراف ساير ستارگان (كه به نام سيارات فراخورشيدي و يا سيارات بيروني شناخته مي‌شوند) و همچنين كشف سيارات شبيه به زمين گامی رو به جلو در كشف حيات در كيهان به شمار مي‌رود.


«ردفيلد»(Redfield)، شخصی که این تحقیق را انجام داده است، مي‌گويد:" آنچه همه ما خواهان رسيدن به آن هستيم، وجود سياره‌اي با جوي شبيه به جو زمين است."

سياره‌اي كه ردفيلد آن را مطالعه نموده است به دور ستاره‌ي HD۱۸۹۷۳۳ كه حدود ۶۳ سال نوري دورتر از زمین و در صورت فلكي روباهک (ثعلب) قرار دارد، در حال گردش است. اما اين سياره، مشابه زمين نيست. جرم آن ۲۰ درصد بيشتر از جرم مشتري است و در مداري بسيار نزديك به دور ستاره‌ي مادر گردش مي‌كند بطوريكه فاصله‌اش از ستاره‌ي مادر ۱/۰ فاصله‌ي سياره عطارد تا خورشيد است يعني چيزي حدود ۵ ميليون و ۸۰۰ هزار كيلومتر.

ادامه نوشته

سیاهچاله‌های پرجرم منبع پرتوهای كيهانی پر‌انرژی هستند

 سیاهچاله‌های پرجرم منبع پرتوهای كيهانی پر‌انرژی هستند

دانشمندان دريافتند که بخش زيادي از پر انرژي‌ترين پرتوهاي کيهاني، از سياهچاله‌هاي بسيار پر جرم مرکز کهکشان‌ها ساطع مي‌شود.
 
پرتوهای كیهانی ذرات بارداری مثل پروتون‌ها و هسته‌های اتمی هستند كه مانند باران یكنواختی روی جو زمین فرو می‌ریزند. بیشتر این ذرات از خورشید و چشمه‌هایی درون كهكشان خودمان، مثل بقایای ابرنواخترها، تابش می‌شوند. اما منبع پرانرژی‌ترین ذرات كه با سرعت نزذيک به سرعت نور حركت می‌كنند همچنان یك معما باقی مانده است.

سیاهچاله‌های ابر پر جرم در مركز كهكشان‌ها مواد اطراف خود را می‌بلعند و ذرات باردار بسیار پرانرژی را به فضا پرتاب می‌كنند.

در سرعت‌های بالا، یك پروتون منفرد می‌تواند معادل یك توپ تنیس با سرعت ۱۰۰ كیلومتر بر ساعت انرژی داشته باشد. توضیح این‌كه ذرات چگونه شتاب می‌گیرند تا به چنین سرعت‌های بالایی دست یابند مشكل است.

یكی از توضیحات مطرح شده این است كه ذرات به وسیله‌ی «هسته‌های كهكشانی فعال»(AGN)، به بیرون پرتاب می‌شوند. انرژی هسته‌های كهكشانی از حركت گردابی ماده به درون یك سیاهچاله عظیم تامین می‌شود. اگر AGNها در فاصله‌ی حداكثر چند صد میلیون سال نوری از ما بودند این توجیه صحیح ‌بود. تئوری پیش‌بینی می‌كند كه پرتوهای پرانرژی قبل از این‌كه به زمین برسند در اثر برهمكنش با تابش زمینه به جا مانده از مهبانگ، انرژی خود را از دست می‌دهند. برخی توجیهات دیگر نقش انفجارهای پرتو گاما را موثر می‌دانند. انفجار پرتو گاما، انفجاری قوی، حاصل از فروریزش یك ستاره پرجرم به درون یك سیاهچاله است. همچنین پرتوهای كیهانی ممكن است از واپاشی ذرات سنگین به جا مانده از مهبانگ كه درون گره‌های مرموز فضا-زمان به تله افتاده‌اند، به وجود بیایند.

ادامه نوشته