ابر نواختران

دو گونه از تنورهای خوفناک کیهانی وجود دارد، معمول‌ترین گونه ، ابرنواخترهای موسوم به هسته فروپاشی هستند که ابرنواختر سال 1987، یکی از آنهاست. این ابرنواخترها ، با ستاره‌ای آغاز می‌شوند که حداقل هشت برابر پر جرم تر از خورشید است  و شعله‌های هسته‌ای عظیم آن ، سوخت ستاره را در مدت ده میلیون سال به اتمام رسانده‌است. ستاره ی در حال مرگ که قادر به مقاومت در برابر نیروی گرانش نیست، شروع به فروپاشی می‌کند و قسمت داخلی آن به بالاترین چگالی‌ها می‌رسد. در نهایت، هسته ستاره با انفجار درونی ، از جسمی به اندازه زمین به جسمی که تنها چند کیلومتر قطر دارد، تقلیل پیدا می‌کند.

پس از آن ، فرآیند عجیبی روی می‌دهد. هسته که دیگر نمی‌تواند به فروپاشی ادامه دهد، به سمت خارج می‌جهد و موجی تکانه‌ای را آزاد می‌کند که باقیمانده ستاره را از هم می‌پاشد. نتیجه این امر ، انفجاری عظیم است که ابرنواختر نامیده می‌شود. طی این فرآیند ، بخش های درونی ستاره که اکنون مملو از عناصر شیمیایی تازه پخته شده است، با سرعتی معادل 50 میلیون کیلومتر در ساعت به فضا پرتاب می‌شوند .

كشف ابر نواخترها با ابداع تكنيك جديد ليزري

محققان دانشگاه گوتنبرگ در سوئد موفق به ابداع يك تكنيك ليزري شده‌اند كه در تركيب با تكنيك‌هاي استاندارد موجود به كشف ابرنواخترها كمك مي‌كند.

به گزارش ايسنا ، اين تكنيك جديد براي كشف يك ابر نواختر بايد به جست‌وجوي يك اتم منفرد از يك ايزوتوپ خاص هافنيوم بر روي زمين بپردازد.

اين يافته ثابت مي‌كند كه يك ابرنواختر زماني در زندگي منظومه خورشيدي ما منفجر شده است.

هافنيوم يك عنصر فلزي معمول است كه در راكتورهاي هسته‌اي مورد استفاده قرار مي‌گيرد، اما يكي از ايزوتوپ‌هاي آن بسيار به ندرت و به سختي يافت مي‌شود، چون این ایزوتوپ تنها در زمان انفجار يك ابر نواختر ساخته مي‌شود.

اين بدان معني است كه اگر ايزوتوپ تحت عنوان 182Hf روي زمين كشف شود، ثابت مي‌كند كه يك ابرنواختر زماني در نزديكي منظومه خورشيدي منفجر شده است.

اين يافته باعث شده كه فيزيكدانان در سراسر جهان براي پيدا كردن اين ايزوتوپ به شدت كار و تلاش كنند.

اكنون محققان دانشگاه گوتنبرگ به همراه دستياران خود از آمريكا، آلمان و اتريش يك تكنيك ليزري جديد را طراحي كرده‌اند كه قادر است تمام اتم‌هاي غير مرتبط و غير ضروري را دور كند و بنابراين منحصراً ايزوتوپ 182Hf را پيدا كرده و ايزوله مي‌كند.

هدف از ابداع اين تكنيك كمك به كشف ايزوتوپ‌هاي بسيار نادر است، به گونه ای که با استفاده از روش های استاندارد موجود نمی توان به آنها دست یافت.

*  به رغم درخشندگی شدید ، در هر قرن فقط دو یا سه ابرنواختر در کهکشان مان مشاهده می‌شوند.

این فهرست برخی از ابر نواخترهای شناخته شده است: