...

مارک هامرگن - اخترشناس آسمان نماى آدلر در شيکاگو- در پاسخ به اين سوال که «خوردن يک قاشق چايخورى از خاك يک ستاره ى کوتوله چه پيامدى خواهد داشت؟»

مى گويد: اولين مشکلى که براى انجام اين کار در پيش رو قرار دارد، جمع آورى اين مقدار از خاک ستاره است زيرا نزديک ترين ستاره ى کوتوله به زمين 8.6 سال نورى از زمين فاصله دارد.

در صورتى که بتوانيد 8.6 سال نورى را با کمک وسيله اى طى کنيد و از تشعشعات کيهانى و حرارت جان سالم به در ببريد، مشکلات بعدى نمايان خواهند شد.

ستاره هاى کوتوله بسيار حجيم هستند و گرانش سطحى آنها در حدود 100 هزار بار قدرتمند تر از گرانش زمين است به همين دليل حفر سطح خاک ستاره تقريبا غير ممکن به نظر مى رسد به گفته ى هامرگن «بدون افتادن بر روى خاک ستاره و فشرده شدن در حد يک لايه پلاسمايى قادر به کندن خاک چنين ستاره اى نخواهيد بود و حتى پس از آن نيز فشار بالا مى تواند هيدروژن اتم هاى بدن شما را با هليم ترکيب کند واکنشى که نتيجه آن انفجارى در ابعاد بمب هاى هيدروژنى خواهد بود».

پس از طى اين مراحل بايد نگران بازگرداندن اين ماده به زمين بود زيرا فضاى کم فشار زمين مى تواند باعث گسترده شدن اين مواد فوق فشرده در ابعادى نامحدود شود، البته در صورتى که قبل از آن در صورت انسان منفجر نشده و بدن فرد را تبخير نکند زيرا حرارت آن در زمين از 10 هزار تا 100 هزار درجه فارنهايت متغير خواهد بود.

در صورتى که بتوان به هر شکلى تمامى اين مراحل را پشت سر گذاشت، وزن اين خاک مرحله بعدى مشکلات خواهد بود زيرا هر قاشق چايخورى از خاک اين ستاره در زمين در حدود 5 تن وزن دارد و در صورت بلعيده شدن مى تواند از گلوى فرد تا قسمتهايى از زمين يک کانال طولانى حفر کند.

بر اساس گزارش پاپ ساينس، هامرگن در نهايت معتقد است براي چشيدن طعم يک ستاره نيازى نيست 8.6 سال نورى را سفر کرده و تن به اين خطرات گوناگون و عجيب سپرد زيرا عناصر سازنده ى بدن انسان و تمامى اجسام و موادى که در اطراف انسان وجود دارد از جنس هسته ى ستاره ها است که طى ميلياردها سال وارد زمين شده است در واقع هر چه امروز انسان مى خورد، روزگارى بخشى از يک ستاره بوده است...